Geachte mevrouw Demir, Beste Zuhal,

Geachte mevrouw Demir,
Beste Zuhal,

Proficiat. U bent een trouwe partijsoldaat. Een echte apparatchik. Loyaal aan uw heer en meester, uw grote leider. U verdedigt hem en zijn beleid. Steunt hem door dik en dun. U zal daar ooit misschien voor worden beloond. Een ministerpost of een schepenambt in de stad Antwerpen zal u in de toekomst niet meer door de vingers glippen. Een zacht gezicht met harde taal. Uw imago maakt u, en niet andere partijgenoten, tot de prinses van uw partij. Het is een staaltje carrièrepolitiek waar we op z’n minst respect voor moeten tonen.

Maar daar stopt het ook. We wisten wel al langer dat u zeer bedreven was in het zwartepieten. Geen debat gaat voorbij, geen standpunt wordt uitgesproken, of u schuift alle verantwoordelijkheid af naar een ander. Meestal gaat het dan over links, de socialisten, de bonden, de mutualiteiten of het middenveld. Het is duidelijk dat ze van u geen vriendschap moeten verwachten. Dat u en uw partijgenoten ondertussen meer dan 10 jaar in het centrum van de macht vertoeven, is blijkbaar niet zo belangrijk. Flinks, flinkser, flinkst. Dat is de beleidstaal waar u voor staat. Wie uw voorbeeld niet volgt is politiek correct. Het geheel wordt overgoten met een sausje van selectieve verontwaardiging. Wanneer men in de politiek zijn vijanden kiest, blijft een consequent verhaal meestal achterwege.

En vandaag deed u het weer, mevrouw Demir. Waarschijnlijk in een poging om uzelf te kronen tot de koningin van de N-VA. We begrijpen dat het sterker is dan uzelf. “De multiculturele samenleving heeft gefaald.” Uw woorden, niet de onze. We sluiten niet uit dat u tijdens het interview op de Zevende Dag verkeerd geciteerd bent door een journalist of dat wij slechte verstaanders zouden zijn. Op weg naar huis werd u waarschijnlijk overvallen door een intens gevoel van opluchting. Het was eruit en het werd tijd dat iemand het eens goed zei. U bent trouwens niet de eerste om dat te doen. “Der multikulti ist gescheitert.” U heeft de woorden van Angela Merkel goed vertaald. Niemand kan u dat verwijten, want als zelfs een Vlaamse politica met Turks-Koerdische roots het zegt, dan zal het toch wel waar zijn. U mag zichzelf op de borst kloppen. “Goed gedaan, Zuhal!” sms’te de grote leider.

Niets is minder waar, mevrouw Demir. Wij vinden dat zelfs onbegrijpelijk. Uw mandaat als lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers cumuleert u met het voorzitterschap van het grootste district van onze stad: het district Antwerpen. Dat maakt uw uitspraak nog opvallender. U komt niet uit Zichen-Zussen-Bolder, maar uit een stad die meer nationaliteiten en gesproken talen herbergt dan New York. Voertaal: Aantwaarps.

Wij vragen ons dan af: Gelooft u uw eigen woorden, mevrouw Demir? Gelooft u echt dat de multiculturele diverse samenleving gefaald heeft als u door uw eigen district wandelt? Gelooft u echt dat die multiculturele samenleving een bedenksel van de politiek correcten als u de burgers van uw district ontmoet op feesten, festivals of in de straat? Wandelt u ooit wel eens door de Brederodestraat? Gaat u uw boeken ontlenen in de Permekebibliotheek op het De Coninckplein? Gaat u in de zomer nooit genieten van de zon op Park Spoor Noord?

Blijkbaar niet. Want geen mens die dat doet of ooit gedaan heeft, zou vandaag durven zeggen dat de multiculturele samenleving gefaald heeft. Die multiculturele samenleving is een feit. Ze is er en ze gaat ook nooit meer weg. Geloof ons op ons woord. Het district waar u de plak zwaait bulkt van de diversiteit. Net zoals alle andere districten van onze mooie stad. U mag er dan misschien de ogen voor willen sluiten. Aan die realiteit ontsnapt u – zelfs dan – niet.

De vraag is hoe we daar mee omgaan. Gelukkig heeft Antwerpen daar in de voorbije 15 jaar grote stappen vooruit gezet. Getuige daarvan Park Spoor Noord, getuige daarvan de handelaars in de Handelstraat, getuige daarvan de voetballende jongeren op onze pleintjes. Alleen is dat werk nog niet af. Dus moet de politiek zich vragen blijven stellen. Hoe maken we van onze stad een superdiverse samenleving met respect, gelijke kansen en dialoog? Hoe zorgen voor een stad waar burgers niet angstvallig kijken naar hun verschillen, maar ze die net zien als een verrijking? Dat is waar het debat over moet gaan. Dat zijn de vragen die gesteld moeten worden. Uit uw mond horen we ze niet. Door er niet naar te kijken, verdwijnen de problemen niet, mevrouw Demir. De oplossingen laten alleen langer op zich wachten. En ondertussen vergroot de kloof in onze stad. De kloof die we eigenlijk willen dichten.

Proficiat, mevrouw Demir. U bent een trouwe partijsoldaat. Maar daar stopt het ook.

Met vriendelijke groeten,
Jongsocialisten Antwerpen

Advertenties